Soft stories & skin stories

 

Een blog over stijl en huid is geen blog zonder een foto van jezelf. Hoeft niet elke keer, maar nu en dan lijkt me geen overdreven voornemen. Ik hoop het als een echte blogger te doen, met poseren dus, stilstaan voor de foto, en geen gekke bekken trekken. Dat wordt trouwens wel een dingetje, want tot nog toe bestaat er nauwelijks een foto waar ik gewoon, rustig en kalm in de lens kijk. Dat gaat nu eenmaal zo, het heeft iets met grotemensengedrag te maken. 

 

Een vleugje make-up kan hier wonderen doen. Al kan ik me met mijn soort huid maar een heel klein make-uptasje veroorloven. Ik heb een matte lipstick van het biomerk Avril en een wenkbrauwpotlood om mijn ongehoorzame brows op hun plaats te houden. Omdat ik van gewone mascara's steeds geïrriteerde ogen krijg, gebruik ik een superouderwetse, zogenaamde cake mascara, met een kleurblokje en een borsteltje. Werkt heel goed, die prikkende ogen zijn al een hele tijd verleden tijd. Foundations gebruikte ik vroeger soms, maar omdat ik er steeds droge vlekken van kreeg, ben ik er maar mee opgehouden. 

Wat mij betreft is less more, wanneer het aankomt op cosmetica en crèmes. 

 

Vele jaren geleden had ik last van een vreemde huiduitslag. Geen enkele doktor of dermatoloog vond een verklaring, laat staan een oplossing, en ik bleef maar rondlopen met dezelfde lichtrode vlekken op mijn armen en benen. Ik probeerde een honderdtal zalfjes en crèmes, zonder succes. Ging bij een tiental specialisten langs. Nop. Vermeed zwembaden en stranden. Vermeed zon, nylonkousen en situaties waaraan blote armen en benen te pas kwamen. Uiteindelijk verloor ik mijn geloof in de farmaceutische en cosmetische zalvenindustrie. Want tja, niets hielp. Een tijdlang beperkte ik me tot tandpasta, shampoo en een stuk glycerinezeep van de Bodyshop waar ik wonderwel tegen kon. Lukte perfect, al heb ik intussen toch weer een paar potjes uit het aanbod gepeuterd (maar het zijn er niet veel).

 

Uiteindelijk raakte ik van de uitslag af. Ik gooide een heleboel potjes en zalfjes weg en beperkte me tot een paar ongeparfumeerde crèmes (2 in totaal) voor noodgevallen. Ik nam een paar maatregelen die de gezondheid van mijn huid beter garanderen en ertoe hebben geleid dat ik zelden nog uitslag heb. In mijn volgende blog maak ik een lijstje van dingen, maatregelen, gewoontes die nuttig bleken.   

 

Soft stories - spiegelbeeld

 

Deze foto is een van mijn absolute favorieten. Ik maakte hem in de winkel van Filippa K in Brussel. Onze jongste dochter deed een dansje in de spiegel tegenover het geweldige blauw van de ruimte met de plant. Ik heb toen niks gekocht. Ik koop graag iets, maar echt alleen als ik rustig kan kiezen, passen, en als het plaatje klopt. Bij twijfel wandel ik weg. Er zijn verschillende soorten twijfel, by the way, gaande van 'hm toch eerder niet' tot diepe, fundamentele ontzetting. Kleren, het zijn eigenlijk hele rare dingen. 

 

Vroeger werkte ik wel eens in een kleerwinkel (een mooie, die intussen niet meer bestaat). Afgezien van het feit dat je als winkeljuffrouw nooit mag zitten - hel, dat is zo lastig - vond ik het een heerlijke job. Het viel me echter op dat voor veel mensen winkelen iets verschrikkelijks is. Die spiegel is een aanzienlijke spelbreker. Sommigen houden niet van wat ze zien, vaak ligt het gewoon aan de kleren. Als verkoopster moest ik regelmatig mensen troosten. 

 

Een spiegel vergt een zekere onverschrokkenheid. Je moet erin durven kijken met inzicht in hoe de wereld werkt. Vanaf onze kinderjaren horen we allerlei dingen over gezichten en lichamen. Dingen die ons tien, twintig jaar later vreselijk doen twijfelen. We willen voldoen aan een idee dat ons kwetst. Heel gek is dat. Wat we niet moeten doen is onszelf veranderen. We moeten het idee veranderen. 

 

Kijk, het ideaal van 1,80m, 50 kg. weelderig lang haar en passend met alles is volslagen belachelijk. Tof voor degenen die aan dit beeld beantwoorden, maar dan nog is het grotendeels een waanidee. Het hele schoonheidsideaal is eigenlijk een waanidee. Het is fictie, bedacht door vrouwenhaters die slechtzittende bh's en botox willen verkopen. Koelbloedigheid is vereist om hier nee tegen te zeggen. Wat je in de spiegel ziet is goed en mooi. Elk lichaam is goed en mooi. De rest is nonsens. 

 

Ik praatte ooit met de Franse kunstenares Orlan, die zich in haar artistieke carrière met plastische chirurgie had laten ombouwen tot 'de mooiste vrouw ter wereld'. Ze had uit de schilderkunst de allerbeste neus, mond en ogen geselecteerd, en die vervolgens chirurgisch laten aanbrengen. Toen ik haar sprak, had ze het door de botox moeilijk om haar woorden iets expressiefs mee te geven. Ik vond haar mooi, maar eigenlijk vooral door haar inzichten en opvattingen. Ze liet me pas echt versteld staan toen ik haar vroeg wat ze van schoonheid vond. 

 

'Volstrekt niet interessant,' zei ze. 'Schoonheid is een idee dat ons wordt aangepraat door een bepaalde maatschappelijke klasse, door de elite, die ons zijn wil oplegt'. Ze vond het hele idee wrang en fnuikend voor de zelfwaarde van vrouwen. Denk je eens in: wie wil er eigenlijk dat jij superslank bent, dat je geen heupen en geen buik hebt, geen wallen, geen blosje, en dat je hot op instagram bent? 

 

Nooit gedacht dat iemand die haar hele artistieke carrière aan het vrouwelijke schoonheidsideaal had gewijd, dit standpunt zou kiezen. Het leek zo tegenstrijdig, maar overtuigend was het in ieder geval. In één klap was ik voor altijd genezen van alle negativiteit die ons vrouwen (en mannen) wordt aangepraat. Het beeld dat de spiegel ons laat zien is heel complex. Tevreden zijn met wat je ziet is ook heel complex. Maar bedenk dat ons al snel verteld wordt dat we niet tevreden kunnen zijn. Wat natuurlijk nonsens is. Je bent gewoon blij met wat je ziet, je begrijpt hoe het allemaal werkt, en daarmee is de kous af. 

 

x Els 

 

Soft stories - onze liefdes

 

Inmiddels bestaat Winterblossom ruim een half jaar. (Aanvankelijk hadden we een naam en een website maar nog geen plan, dat was heerlijk surrealistisch). Van meet af aan was het duidelijk dat Winterblossom duurzaam zou zijn. Nog voor we wisten welke weg we op zouden gaan, wisten we dat we een milieuvriendelijk label wilden. Dat past gewoon bij ons. En het is, gezien de huidige toestand, een logische keuze. We houden ook ontzettend van mooie, zachte, coole kleren. De optelsom (mooizachtcool + ecofriendly) was relatief snel gemaakt. 

 

Overigens is het verleidelijk om stukken in huis te halen die toch niet van biokatoen zijn gemaakt. Doorgaans zijn er meer opties. Je kunt veel meer kleuren kiezen, meer texturen, meer soorten, en de prijs is ook lager. Maar een beetje discipline kan geen kwaad. Wie duurzaam wil, moet dat kleine extra mijltje gaan. Een beetje meer zoeken, speuren, navragen. Het vergt wat tijd, maar het is goed te doen. We houden immers van een gezonde planeet, gezonde kinderen en onze gezonde zelf. Dus dan breken we dat lansje toch? 

 

We houden ook erg veel van dieren. Daarom hebben we vlees en vis uit ons menu geschrapt - niet heel plots overigens, dat ging geleidelijk en zelfs tamelijk moeiteloos. Het exploiteren van dieren op industriële schaal is ook zoiets... Op mijn weg naar het vegan eten gaven dierentransporten de doorslag. Die kalfjes die nog net door de spleten van de vrachtwagen konden kijken, brrr, vreselijk. Maar het ging over mode en duurzaamheid, toch? Of haakt alles een beetje op elkaar in? 

 

Want...

 

De mode-industrie, moet het nog herhaald, is buitengewoon vervuilend. Aan het produceren van stoffen en kleren komen tonnen pesticiden, kleurstoffen, heel veel water en verschillende scheikundige processen te pas, en daar worden nog steeds weinig vraagtekens bij gezet. Door de consument, maar ook door de merken zelf. Er gaat gi-gan-tisch veel textiel de wereld rond. Onze kleren worden aan de andere kant van de wereld gemaakt - al dan niet door kinderen, vaak in belabberde omstandigheden - en dan naar onze winkelstraten verscheept. Dit hele fast fashion proces levert een angstwekkende optelsom op van vervuiling, overconsumptie, kinderarbeid, en afval. 

 

Volgens de cijfers dragen we het grootste deel van de tijd maar 20% van onze kleren. Onze kasten hangen vol, maar we pikken er maar heel weinig uit. Vintage, of pre-loved, of pre-owned (of tweedehandse) kleren brengen uitkomst. Sommige ontwerpers maken al nieuwe kleren van oude. Fantastisch. Maar je kan ook zelf een poging doen, door terug in je kleerkast te duiken en vergeten schatten op te graven. Draag ze eens, samen met je nieuwe kleren. Wij deden het ook, en het resultaat was geweldig. 

 

x Pink & Els 

 

Soft stories - je kleren en jij

 

Kleren zijn een verlengstuk van jezelf, las ik. Daar valt niet zo erg veel tegenin te brengen. Al hangt de manier van jezelf verlengen natuurlijk wel af van je beschikbare budget. Met een ruim budget kan je jezelf heel chic verlengen. Met een bescheiden budget niet zo. Maar verder is de verlengstuktheorie heel interessant. Wie ben jij en hoe zie je dat aan je vestimentaire keuzes? 

 

Wie ben ik en hoe zie je dat aan mijn kleren? Daar kan ik nu echt niet beknopt over zijn. Kleren van mensen zijn een verhaal op zich. Een broek is emotie, een paar schoenen liefde, een bh conformisme of feminisme, een hemdje avontuur, of gegiechel, of pijn. Soms zit er een diepe geschiedenis in een jas, die je dan wegdoet, of juist niet. 

 

Ik vind het geweldig wanneer mensen, mannen en vrouwen, hun eigen stijl hebben, wat die ook is. Zelf ben ik langzaam maar zeker van het predikaat 'sexy' afgestapt. Vroeger was ik het idee niet per se slecht gezind. Ik had een pak korte rokjes, zwierige jurken en hoge hakken. Intussen draag ik meer kleren die om andere reden interessant zijn. Ik laat liever een ander soort elegantie zien, en of die nu 'vrouwelijk' dan wel 'sexy' is, kan me echt niet boeien. 

 

Complexiteit. En... we hebben ook kartonnen zakjes en doosjes die gerecycleerd én recycleerbaar zijn. Met Winterblossom gemberpot stempel. Goed voor het milieu, want daar zijn wij dan weer een verlengstuk van. 

 

x Pink x Els 

 

Soft stories - your own kind of wrong

 

There's this thin line between right and wrong, and really, sometimes that's the best part of it. When I look around, in the street or wherever I get, or check dress codes by actrices in films and on tv, I always love the ones who are just a little bit out of style. You know, the ones who are wearing a slightly unflattering coat, or an amazing dress in a color that's just not doing it.   

 

I absolutely adore people who have found their own kind of wrong - not necessarily completely wrong but just a bit. There's nothing worse than having it all right, or looking like you just left the store, wearing all that brand new stuff.  

 

No. You have to add something, or leave something out. There's much fun in being careless every now and then, and not bother about the way things look. In doing so, you might find a great outfit, for having tried something new without thinking too much about it.

Just try it, it'll be worth it.  

 

x Pink Winterblossom  

Soft stories - invisibility cloak

 

Een kledingstuk is niet alleen een fysiek gegeven, het is ook een idee. We kopen en dragen allen ideeën, en die passen al dan niet bij het idee van onszelf. 

Ik heb het met niet onaardig wat kleren, jurken met patronen, grote sjaals, zware bottines, bloesjes met bloemetjes. Zodra ik ze aantrek, nemen ze het over. Ik word één en al sjaal, decoratie of schoen, en wat nog rest van mezelf gaat langzaam in rook op. 

 

Meestal weet ik in de winkel al dat het noppes is, maar toch koop ik soms een verdwijnjurk. Nu en dan draag ik er zelfs eentje, stilletjes hopend dat alleen ik het probleem opmerk.

Op zich is het wel grappig natuurlijk, zo'n invisibility cloak, maar op termijn is het een luizige investering. Het kledingstuk deugt niet, en vroeg of laat moet je het toegeven. 

 

Gaandeweg kreeg ik de indruk dat mijn vestimentaire blunders zich altijd in dezelfde sfeer bevonden. Ik hou veel van kleur en bijzondere prints maar...in werkelijkheid draag ik liever iets dat rustiger oogt. 

Dat weet ik nu dus, en de blunders zijn stilaan de wereld uit. Kijk (naar je verdwijnkleren) en leer, het zal vrucht afwerpen...

 

liefs, x Pink Winterblossom 

Soft stories - matchen of schuren?

 

Kleren zijn leuk, maar combineren is dat soms minder. Bij die donkere rok vind je geen leuke trui, dat velvet bloesje blijft ongedragen in de kast, en om de een of andere reden past die geweldige trenchcoat nergens bij, en hang je 'm dus elke keer weer terug. Vaak ben je geneigd kleuren te doen matchen, of op zoek te gaan naar passende lengtes, zoals een kort truitje op een high waisted broek. Maar op die manier blijven kleren soms ongebruikt. Pogingen om dingen bij elkaar te zoeken lopen op niets uit, en ook in winkels vind je uiteindelijk niets dat echt bij een kledingstuk past. Jammer. Maar niet onoverkomelijk.

 

Eenvoud siert, en dat is met kleren al niet minder. Ik hou veel van mixen met pretentieloze kleren, een goeie jeans met een simpel T-shirt, een zijden rok met een franjeloos zwart truitje, een opvallend jasje met een oude spijkerboek. Eén bijzonder en één casual stuk, het levert vrijwel altijd een goeie match op, en je ziet er nooit uit alsof je uren voor de spiegel hebt gestaan. In de winter kom je al een heel eind met een vierkante trui in een licht maar degelijk materiaal, in de zomer kan je zowat alles aan met een wit, grijs, of zwart T-shirt erbij. 

 

En soms - wat ik eigenlijk het leukste vind - moet je gewoon met opzet een beetje schuren. Gewoon omdat dat matchen eigenlijk niet per se hoeft, en je weleens bij fantastische combinaties uitkomt wanneer je juist géén moeite doet. Moeiteloosheid is een geweldig concept, en meer dan eens vind je daar wat je al zo lang zocht.

 

x Pink Winterblossom

Soft stories - purple

 

This morning I saw a woman on a bike, all dressed in purple. She was wearing a long purple skirt (yes, on her bike), a lilac coat and a mauve hat. I absolutely loved it. It was a cold and rainy morning, but that didn't seem to bother her. She made this drowsy  weekday into a purple rain day. 

 

I also noticed a woman wearing pale blue eye shadow above and under her eyes. It was far too much make up and the opposite of subtle, but somehow the idea was pretty good. 

 

I must defend the idea of wilfulness. Style is about what you love, without compromising. It might seem easy to know what you love, but really, it's not. So if you do, show it, it's beautiful.  

 

x Pink Winterblossom

Soft stories - skin

 

Dear friends,

 

we think our skin is very precious to us. We need it all te time, we depend on its wellbeing, we love touch. As a style lover (or like many women, a lover of clothes in all shapes and dimensions) I've always had trouble finding clothes that were soft and comfortable enough for my super allergic type of skin. Yes, every now and then I'm red in the face (perfume allergy), red on the arms, chest and legs (can't wear wool or most synthetic fabrics) or red in the eyes (caused by mohair)... All this trouble makes my skin very sensitive, and that's why I'm always looking for clothes that are easy and soft to wear.  

 

Considering the issue and thinking about it is an other option. We decided to come up with a Soft Collection: a set of tees, sweaters and trousers made from organic cotton and super nice to wear. There's more to come but it will all be soft. Hm, wait and see.

 

X Pink Winterblossom