Hoe schud je de stress van je af?

 

... met lezen! 

Ik hoor dat hardlopen en series heel erg in trek zijn, en dat is uitstekend, maar ik doe er toch dagelijks een streepje lectuur bij. Dat levert na honderd jaar - want zo oud ben ik na al dat lezen - een expansieve bibliotheek op. Teveel helaas, onze kasten zitten allemaal vol zodat ik nu stapeltjes maak tegen de muur van de slaapkamer. Verder geen nood, ik ben nog altijd geen obsessieve verzamelaar, en af en toe geef ik een paar zakken af bij de kringloop. 

 

Ik legde voor de gelegenheid een paar van mijn favoriete boeken op een hoop (met veel Murakami's, Elizabeth Gilbert, het inspirerende Tokyo Street Style en het prachtige The Little Snake van A.L. Kennedy) en moffelde ook mijn eigen verhalenbundel tussen de stapel. O yes. Als ik 's avonds niet eerst nog een kwartiertje lees, kan ik niet slapen. Maar het steekt wel nauw welk boek het is.

 

Ik hoorde onlangs iemand die het had over leeseten, het kan ook eet-lezen geweest zijn, geen idee wat het nu ook weer was.  Dat je leest terwijl je eet, dus. Ik ben meer een slaaplezer. Niet dat ik slaap terwijl ik lees, maar het is wel handig wanneer beide werelden een beetje op elkaar aansluiten.

 

Een laat uur, een bed, een lampje en een goed, eigenzinnig, obscuur boek, daar kan weinig tegenop. Voor mij geen situaties onder de Vlaamse kerktoren liefst, doe mij maar een plek met twee manen of een overwoekerd standbeeld dat nu en dan tot leven komt, of een café waarin je kan tijdreizen, of een man die verandert in een kever, of een kever in een man.  

 

Als ik een boek kies, in een winkel of op het internet, vraag ik me af of ik er iets kan van leren, en of het onderwerp interessant is. (Is niet per se hetzelfde.) Het gebeurt dat ik dan toch met een oersaai boek naar huis ga. Als ik dat merk, en je merkt zoiets altijd vrij snel gelukkig, zet ik niet door. Al kan een boek waarvan je daadwerkelijk in slaap valt, ook erg nuttig zijn. 

 

Ik had deze week overigens een stressvolle tijd, omdat niets van wat ik me had voorgenomen, lukte. Ik had voor alles meer tijd nodig dan ik had gehoopt, en met deze winterse grijsheid raakte ik de hele week niet in het zadel. Ik had geen last van stress maar wel van een soort traagheid, alsof ik alleen op halve snelheid kon draaien. Maar ik heb wel ietsje meer gelezen. Onder meer in Before the coffee gets cold van Toshikazu Kawaguchi, een heel fijntje. Waar het snel moet gaan, voordat de koffie koud wordt. Hm...

 

O ja, neem zeker ook een kijkje in onze shop

 

x Els 

 

5 extra dingen waar je gelukkig van wordt

 

Want als het erom gaat gelukkig te zijn, kan je maar beter geen limiet hebben. 

Ik doe er - zie mijn vorige post - nog 5 bij. 

 

1. Big Magic van Elizabeth Gilbert. Het boek bestaat al een paar jaar, maar ik hoorde er pas onlangs van. Zelden heb ik iemand met zoveel liefde en waardering over creativiteit weten schrijven. Gilbert pleit voor een kleuriger, rijker en moediger leven, ook wanneer je twijfelt. Heerlijk. (Ook voor wie niet twijfelt.)

 

2. Een geslaagd bezoek aan de kapper. Mijn haarkleur is weer goed. Even recapituleren. Een paar posts geleden kwam ik met een poppenkapsel terug van een matig kappersbezoek. Schrok behoorlijk bij elke blik in de spiegel. Maar ik maakte een afspraak bij een andere kapper, en bestelde een knipbeurt en een zachte ombré. Weg was mijn doffe haar. Goeie kappers moeten we koesteren, dankjewel Brenda. 

 

3. Winkelen wanneer het al donker is. Rond kerst is het al leuk, maar nu de drukte geluwd is en de massa verdwenen, is de duisternis dieper. Iets kopen is niet van belang, de stilte des te meer. Werkt voor mij nog beter met een streepje mist erbij. 

 

4. Koffie met havermelk. Ik testte het uit sinds mijn tijd met melk (en boter, room, yoghurt etcetera) erop zit. Mixt beter met koffie, is lekkerder dan een klassieke latte. En kunnen die brave koeien hun melk gewoon voor hun kalfjes houden. 

 

5. Complexiteit omarmen. Je kan de kamerplant bekijken als een decoratiestuk, of als een levend object met een soortnaam, een geschiedenis, een herkomst, groei, kleur, kans op leven of dood, een zwelger van licht en gever van zuurstof, én een vorm van gezelschap die jij hebt uitgezocht omdat je hield van sprieten of cirkels, van lichtgroen of donker, van modieus of ouderwets. En om het nog wat ingewikkelder te maken: wat zeggen die keuzes over jou?

 

Je kan de kat zien als een huisdier dat slaapt op de bank. Of als een vriend met wie je een innige band hebt omdat jullie elkaar al zo lang lang kennen. Die band uit zich in allerlei vriendelijke, vrolijke gebaren en gedachten die het begin kunnen zijn van een ontroerende roman over jou en je kat.

 

Je kan je kind, man, lief, vriendin, school, job, Instagramacount, lunch, tv-avond, stijl, kookkunst of sokken beschouwen als iets smals of iets breeds. Waren je keuzes ingegeven door survival of liefde? Sociale druk of persoonlijke overweging? Ik vraag me dit soort dingen graag af, ook al word ik daardoor wel eens versleten voor moeilijk of vreemd. Geen idee of het voor iedereen werkt, maar ik word er gelukkig van. Doe mij maar wat meer. 

 

x Els 

 

5 dingen waar ik (echt altijd) gelukkig van word

 

1. De geur van koffie in de ochtend. Of in de voormiddag, want gelukkig moeten we niet de hele week opstaan als het buiten nog donker is. Volgens mij ben ik een eeuwigheid geleden aan koffie begonnen vanwege de geur. Heerlijk. En goed begonnen is half gewonnen. Hoewel het daarna toch nog altijd bergaf kan met je dag... Voldoende koffie nuttigen dus, ben je in elk geval wakker. 

 

2. Franse vrouwentijdschriften. Misschien niet de meest voor de hand liggende bron van geluk, maar ik hou ervan. En ook vind ik bladeren soms fijner dan swipen of klikken. In pakweg Marie Claire en Elle staan knappe stukken over wat vrouwen in nabije of verre contreien denken en doen. Dat zijn vaak stoere verhalen met een boodschap van hoop. Feminisme op zijn best, les Françaises weten er uitstekend weg mee. En natuurlijk zijn de modereportages ook niet mis.

 

3. Boeken. Literatuur of non-fictie, op zich kan het allebei. Maar selectief zijn is geboden, want er zijn genoeg boeken waar je niet blij van wordt. Ik las onlangs een boekje over markering en was daarna uren uit mijn hum (te hol, te eenzijdig, het boek was ongetwijfeld geschreven door een robot). Ongefundeerde somberheid, zo-en-niet-anders-teksten, saaiheid en liefdeloze adviezen probeer ik te mijden. Dan ben je meer met iets moois, zoals Kafka op het strand van Haruki Murakami. 

 

4. Kunst. Ja, waar zal ik beginnen. Het was jarenlang mijn werk om erover te schrijven, en ik kan nog altijd niet zonder. Weliswaar ga ik nu minder naar tentoonstellingen, maar àls ik ga, ben ik extra gelukkig. Net zoals met boeken kies ik ook mijn kunst zorgvuldig. Mijn bezoeken zijn meestal gebaseerd op wat ik al weet. Zomaar ergens binnenlopen doe ik niet zo dikwijls, maar ik ga wel driehonderd kilometer verder naar iets kijken omdat het van een kunstenaar is die ik goed vind. De installatie op de foto is van de Japanse Chiharu Shiota, en is nog even te zien in het Brusselse Museum voor Schone Kunsten. Alleen die kleur al, wat wil je nog meer? 

 

5. Dieren. Ik kan me niet voorstellen dat ik lang ongelukkig zou blijven in de nabijheid van een dier. Die vriendelijke blikken, die zachte pelsjes, die eerlijkheid, daar kan weinig tegenop. Mocht het ooit nodig zijn, dan begin ik een asiel voor verwaarloosde katten, honden of struisvogels. Maar voorlopig houd ik het op vegetarisch eten. Niet dat dit de motivatie was, maar op die manier kan onze kater mee aan tafel zitten zonder dat hij van onze borden steelt. Erg gezellig, zo'n kattenkop die boven het tafelblad uitsteekt. 

 

x Els 

 

Solden Koopjes Sale, erdoor of erlangs?

 

Omdat ik mijn nieuwe haarkleur een beetje te fel vind - hoe dat kwam kan je lezen in mijn vorige post - draag ik de laatste tijd graag een muts. Ik heb inmiddels een zwarte en een rode en die zijn wel leuk. Dus dacht ik, het zijn solden, laat ik eens zien of ik niet nog een ander kleurtje vind voor een zachte prijs. 

 

In België zijn de solden pas dit weekend begonnen. In vergelijking met het internet of Nederland is dat rijkelijk laat. Iedereen heeft al alles voor een prikje op Zalando gekocht, of vergis ik me? Hoe dan ook, vanwege dat mutsje dook ik ook in de mensenstroom, en golfde mee langs etalages met kortingstickers, megastores, kerstlichtjes en knusse boetieks.

 

Niet veel later vond ik een leuk oranje mutsje in een winkel van een Belgisch merk dat begint met een B. Het was erg vol in de zaak. Iedereen plooide zo'n beetje mee met de drukte, probeerde niet vast te haken in andermans boodschappen en wachtte even tot een bepaald artikel kon worden bekeken. Ik raakte er moeilijk door met het mutsje (49 € nu min 30 %). Voor de spaarzame spiegels stonden telkens zo veel mensen dat ik het mutsje niet kon passen. Ik overwoog het toch te passen en dan door alle hoofden heen te checken of het iets was, maar dat leek me al met al maar een slecht plan. 

 

Heb ik dat wel nodig, zo'n derde muts? dacht ik, bij gebrek aan ademruimte. Het antwoord was nee en dus verliet ik de winkel, zonder paskans en zonder koopje. Maar eens je van kortingen hebt gesnoven, moeten ze ook worden verkregen blijkbaar. Ik probeerde een geweldig boetiekje met heerlijke kleren die wel een kortinkje kunnen hebben.

 

Hele goeie kleren, maar zomaar kopen zonder vestimentaire aanleiding lukt me niet best. Ik bekeek haast alles, checkte stofjes, kragen en prijskaartjes, en vond... niks. Ik hou nochtans van kortingen, dus daar ligt het niet aan. Maar iets kopen zonder concrete reden maakt me zelden gelukkig. Het moet toch een beetje nodig zijn. That is, het kledingstuk moet een handige aanvulling zijn, niet zomaar een zoveelste item dat ik straks nergens mee kan combineren.

 

Het nieuwe kledingstuk moet een soort familielid zijn van de truien en rokken die ik al heb. Niet hetzelfde maar anders, en toch verwant. Het moet aansluiten bij de interne logica van mijn garderobe. Tja, zo is het nu eenmaal. Ik heb een enorme hekel aan miskopen. 

 

Op straat zag ik een vrouw die in het geweldige boetiekje een mooie blouse en een echt goeie broek ging passen. Ze had ze niet gekocht. Ziedaar, dacht ik, nog iemand met een interne logica. 

 

Toen ik dacht dat er niks voor mij bij was, ging ik toch overstag. 

 

In een vierde boetiekje kocht ik alsnog twee paar sokken van het charmant libertijnse Coucou Suzette, één met een zoenend stelletje en een ander met mosselen en frieten. Nodig? Wel, ik draag veel zwart en donkerblauw en dan fleurt zo'n zoen of frietje de zaak wel op. Verwantschap? Zeker wel, in donkere tijden zoals deze wend ik me graag tot een vrolijke sok.

 

Doet me trouwens denken aan een andere Coucou, aan het Brusselse Kasteleinsplein. Deze Coucou is een winkeltje waar je hele chique jurken en jasjes kunt huren. Dragen, terugbrengen, voor niet zoveel geld. Niet zo soft en organic als in onze shop, maar ideaal tegen miskopen en ontzettend goed tegen overconsumptie.

 

Recycleren, las ik ergens, is de oplossing niet. Kleren - of wat het ook is, eigenlijk - duurzaam maken, beter kopen en langer gebruiken, is een logischer optie. 

 

Ladies, we find solutions. 

 

x Els 

 

Waarom ik een muts kocht

 

Waarom ik nooit iets op mijn hoofd zet maar vannacht toch een muts bestelde, in 6 stappen.

 

1. Ik kom net van de kapper en het resultaat valt, hm... een beetje tegen. Beetje fake, niet? Toen ik het resultaat besprak vond de kapster dat ik ongelijk had. Ondertussen zat een meisje me vanuit haar stoel de hele tijd aan te kijken. De ontevreden klant. Ik was niet overstuur of boos, maar ik wilde wel graag weten of de kapster nog een andere mogelijkheid uit haar hoed kon toveren. Nop. Einde van de rit. Honderdvijftien euro voor kleuren, verzorging en brushen. Ik haastte me naar huis met een nog natintelende schedel. 

 

2. Dat kwam zo. Een paar maanden al zie ik elke dag een soort van nieuw wit haar op mijn hoofd verschijnen. De tand des tijds heeft het gemunt op mijn asbruine kleur. Niet sensationeel die kleur, maar ik ben er aan gehecht. Zolang die witte haren ergens opzij of achteraan zaten, zag ik nergens graten in. Maar de laatste tijd begon je hen ook rond mijn gezicht te zien, en daar kon ik uiteindelijk niet te best tegen. 

 

3. Let wel, ik was lange tijd verdedigster van grijs en naturel. Al dat verven was zo ingewikkeld en duur, waarom zou je? Desondanks probeerde ik voorzichtig een toefje kleurshampoo uit de biowinkel. Kon ik er altijd nog uitwassen. Het toefje gaf geen resultaat, dus deed ik de volgende keer wat meer op. Dat meer gaf een gekke honingkleurige gloed. Ik probeerde een donkerder tint. Beetje auberginekleurig. Ik mengde de honing en de aubergine. Geen succes alweer, maar na wat wassen was het probleem hoe dan ook opgelost.

 

4. En zo kon ik niet aan de verleiding weerstaan. Geen witte haren, hoe mooi zou dat niet zijn? Na de zoveelste zorgelijke blik in de spiegel en het besef dat het proces onomkeerbaar was, kocht ik een Echte Kleuring. Op het internet. Ik ging heel precies aan het werk met een mengbakje en grote plastieken handschoenen. Spannend. Mijn nieuwe zorgeloze ik zou weldra tevoorschijn komen. Ik deed alles volgens plan, wachtte en wachtte en... kwam de badkamer uit met een koperkleurig kapsel. 

 

5. Ik dacht altijd dat ik niet zo heel ijdel was over mijn haar. Een à twee keer per jaar naar de kapper, 's morgens negeren, af en toe wassen, dat is het zowat. Dat achteloze had ik niet uit luiheid, maar omdat mijn huidige kapsel na allerlei andere versies en vormen het beste is gebleken. Ik testte ooit kort haar, een bob, schouderlang, lang, blond, streepjes, donker, ros en groen, dat laatste eerder onbedoeld overigens. Ik had al het kapsel van de zangeres van Texas gehad, een knot, krullen, Goedele Liekens en Rachel uit Friends. 

 

6. Maar koperkleurig vond ik niet zo tof. Ik zocht me me een slag in de rondte en vond dat je met blauwe shampoo oranje kunt wegwassen. Een mogelijkheid, want ik schrok nogal van mezelf en mijn haar in liften en supermarkten. Vanzelfsprekend wilde ik niet zeuren, maar echt, dat oranje deed niks goeds voor me. Uit veiligheidsoverwegingen kocht ik toch maar een muts. Ik vond ze vannacht in een lokale webshop en ging vandaag twee keer de brievenbus checken, helaas zonder muts vooralsnog.

 

En deze ochtend ging ik dus naar de kapper, met het bekende matige, rare, poppenhaar-achtige resultaat. Ja, ja, sommige mensen hebben echte problemen, I know. 

 

Maar toch, een paar sprietjes grijs wegwerken, waarom kan dat niet simpeler? Waarom kun je geen haarverf kopen die niet onbedoeld paars, oranje of zonnebloemgeel uitslaat? En ben ik de enige die deze klus zo moeilijk vindt? Strange. 

 

Een mutsje dan maar, dat staat ook wel en pfft het is nu toch winter.

 

x Els 

 

Vegan, en hoe dat kwam

 

Al een tijdje eten we vegetarisch en heel vaak vegan. Dat is leuk, en goed voor het klimaat, maar het is niet zo dat we het van de ene op de andere dag hebben besloten. Het ging stapsgewijs, en er speelden ook rare toevalligheden mee.

 

Ik houd veel van dieren en was al vroeg een twijfelende vleeseter. Als het echt niet anders kon, at ik wel een worstje, maar vanzelfsprekend vond ik het niet. Op een dag besloot onze man in huis geen vlees meer te eten. Hij deed het omdat hij gezonder wilde leven. Hij wilde switchen naar een eetpatroon met meer groente en minder vet. 

 

Man in huis was vastbesloten, en al snel bleek het handiger om gewoon mee te doen, in plaats van twee verschillende versies van iets op tafel te zetten. Spaghetti met en spaghetti zonder gehakt, die dingen, dat werd in geen tijd te ingewikkeld. Maar we waren ook gemotiveerd. Niemand hier at achteloos of supergraag vlees. Het werd logisch om de stap naar geen vlees te zetten.   

 

Onze oudste dochter pleitte voor echt vegetariërschap en schrapte ook vis uit haar menu. Na een tijdje deed iedereen mee en aten we vis noch vlees, en dat lukte best goed. Ik deed uitgebreid navraag en leerde dat een vegetarisch dieet wel degelijk goed is, ook voor kinderen, omdat je hele voedingspatroon erop vooruitgaat. 

 

Er kwam wel wat kritiek. In verband met etentjes en zo is het soms makkelijker om zelf een oplossing aan te dragen. Maar als je iets op een andere manier wil doen is er altijd kritiek, dat zal wel normaal zijn. En eerlijk, die dierentransporten met kalfjes die je aankijken door de spleten van de vrachtwagen... die hebben me zonder twijfel ook van de slagerstoonbank weggeleid.

 

In dezelfde periode tikten we een kookboek op de kop met eenvoudig te maken Japanse gerechten. Groente, noedels en tofu kan je bereiden of bakken met gember, sesamolie en sojasaus, zo lekker dat het zelfs een beetje verslavend is. 

 

Het idee om vegan te eten kwam ook op tafel. Aanvankelijk leek het me complex en had ik het gevoel niet voldoende alternatieven te hebben voor dingen als boter en melk. Maar toen werd ik zo'n beetje van de ene op de andere dag lactose-intolerant. Na een hele hoop krampen durfde ik niet meer in de buurt te komen van alles wat met zuivel bereid was, en moest ik op zoek naar alternatieven. Gelukkig zijn die er tegenwoordig volop, en omdat het gewoon eenvoudiger is, hebben we de spulletjes met melk vervangen door vegan versies. 

 

Kwam erop neer dat telkens wanneer één gezinslid iets wilde (of moest) veranderen, de anderen meededen. En...het werkt, het koken is leuker, vegetarisch en vegan eten is lekker en uitstekend voor de lijn, en iedereen voelt zich betrokken bij wat er 's avonds op tafel komt. Dat laatste vond ik verrassend, alleen maar goed toch? Aanradertje. 

 

x Els 

 

Veertig something, hoe doe je dat?

 

Het maakt niks uit natuurlijk, veertig something, dertig something, honderd something. Ik ben gewoon bezig met wat ik nuttig vind, niet zo heel anders dan twintig jaar geleden eigenlijk. Maar voor de buitenwereld is het misschien toch een itempje. Dames, onze zelfwaardering versus onze leeftijd is een ingewikkelde kwestie. Heren, idem. Er is iets mis met stijgende jaren of - nee, echt - er is iets mis met mensen die anderen misprijzen om hun leeftijd. 

 

Het voordeel aan veertig something zijn is dat je ook twintig something en dertig something bent geweest. En ook dat was telkens een itempje. Je was te jong, je was onervaren, je kreeg te maken met allerlei heertjes die belangrijk wilden lijken. Je was weliswaar jong maar je had nog geen lief, daarna had je nog geen kind, en dan nog geen huis. Toen had je een kind maar wanneer kwam het tweede, toen had je een tweede maar was je niet meer jong. Je was al rijper, zoals een peer die al een hele tijd in de fruitschaal ligt. In je vriendenkring wordt er gepraat over rimpels en hangende huid. Hell, je lette even niet op en toen was je rijp voor de blender.  

 

Het voordeel is dat ik mezelf inmiddels al een hele tijd ken en daarom veel betere dingen beslis. Ik vermijd situaties die te luid of te druk zijn. Ik vermijd voedsel dat ik niet lekker vind. Ik doe niet mee met hypes behalve wanneer ze me goed staan. Dit is het zo'n beetje, en mijn leven verloopt aanzienlijk vlotter sinds ik deze regels volg. 

 

Maar eerlijk, het is qua leeftijd al zo'n gedoe geweest dat ik er inmiddels gewoon aan voorbij ga. Er is ook eigenlijk niets dat ik vervelend vind aan veertig something, behalve natuurlijk dat het een beetje gênant lijkt te zijn. Zo oud al? Shame on you. Verder gaat het leven gewoon door, met alle hangende en slepende ellende van dien. Je zou kunnen denken dat het vanaf veertig something alleen nog bergaf gaat. Maar de pessimist in mij vraagt zich dan af wanneer het eigenlijk ooit bergop ging. Toen ik tussen de fruitpapjes en de slapeloze nachten door deadlines probeerde te halen? 

 

Een zeker nonchalance ten opzichte van leeftijd kan erg van pas komen. Je ziet anderen er heel ernstig mee omspringen, maar zelf denk je meer aan onderhoudende oplossingen. Kunst, boeken, Isle of dogs, yakisoba-saus. Waar je je focus legt, daar gaat het om. Omdat sommige dingen nu eenmaal belangrijker zijn dan andere. 

 

It's about personality dear, not age. 

 

x Els 

 

Dealen met een gevoelige huid? 5 dingen om te weten

 

Een gevoelige huid is een beetje een mysterie. Achter elk soort uitslag kan een heel verhaal schuilgaan, soms ernstig van aard, soms onschuldig. Als bezitter van zo'n huidje heb je er vaak zelf het raden naar, en kan het een hele tijd duren voor je weet wat er aan de hand is. En je krijgt allerlei 'adviezen'. Je bent gevoelig, de huid is de spiegel van de ziel, het komt door stress, allemaal zaken die men zegt en waar je machteloos tegenover staat. 

 

Ooit had ik last van huidirritaties waar niemand raad mee wist. Dat was al een klus op zich, maar ik moest haast nog meer dealen met een aanzienlijke hoeveelheid waarschijnlijke en twijfelachtige oorzaken die langs alle kanten kwamen aanwaaien. Voedsel, chocolade, koffie, melkproducten, slechte lucht, emoties, stress, het zat 'm in je bloed... er kwam geen eind aan de lijst. Nonsens? Geen nonsens? Deze 5 inzichten vind ik alvast nuttig - en ze hebben gelukkig ook niks met koffie te maken. 

 

1. Als je aanleg hebt voor huidproblemen kunnen emoties en stress inderdaad een rol spelen. Ze kunnen problemen verergeren, of sluimerende zaken zichtbaar maken. Ook mensen met een gezonde huid kunnen door emotionele veranderingen een droge, geïrriteerde of gevoelige huid krijgen. Maar het gaat niet alleen om stress, ook genetische en omgevingfactoren spelen soms mee. Veel kans trouwens dat het huidprobleem opgelost raakt wanneer de oorzaak van de stress verdwijnt. Been there. 

 

2. Emoties hebben een bijzondere impact op de barrièrefunctie van je huid. Niet alleen kan je huid zich in lastige omstandigheden moeilijker verdedigen, ze kan ook minder snel herstellen. Het is geen slecht idee om in tijden van stress extra aandacht te besteden aan je huid. 

 

3. Je huid is verbonden met de hersenen, specifiek met een deel waar gevoelens van veiligheid ontstaan. Wanneer je huid geïrriteerd of beschadigd is, kan dit gevoel van veiligheid verdwijnen. Zeker in verband met kinderen is het goed om dit te weten.  

 

4. Mensen met een gevoelige huid zijn niet noodzakelijk gevoelige mensen. Gevoeligheid in algemene zin is een zaak van afstemmen, hoe stem je af op de wereld om je heen? Gevoelige mensen hebben een scherper afgestemd zenuwstelsel. Ze ervaren meer en voelen dingen dieper. Dat is een voordeel (bij het sneller herkennen van gevaar bijvoorbeeld), maar het maakt ook kwetsbaar en vatbaar voor stress. 

 

5. Gevoelige mensen hebben twee opties, leren omgaan met emoties of ...afzien. Luisteren naar je innerlijke stem is behalve interessant ook noodzakelijk. Vertelt de stem je dat bepaalde situaties je stress bezorgen, luister dan en neem maatregelen. Moet je dagelijks door situaties die voor de meesten haalbaar zijn maar voor jou ondraaglijk? Ga ze uit de weg. Je leven zo indelen dat je niet steeds moet omgaan met gevoelens van angst of stress is een belangrijke stap. You go girl, of boy.

 

x Els  

 

Soft stories - 8 no-stress-stijltips 

 

Stijltips gaan meestal over wat je kan doen om er chique uit te zien. Maar je outfits samenstellen zonder stress én met een streepje plezier vind ik ook heel wat. Ken je die momenten waarbij je allerlei dingen aantrekt en niks werkt? Stressen! De klok tikt en daar sta je dan, radeloos te piekeren in een psychedelische hemdjurk. Dat is zo lastig, en nochtans te vermijden. Ziedaar tip nummer...

 

1. Tijd

Neem de tijd. Het idee dat je in één beweging kunt kiezen, passen, optutten en wegwezen is alleen mogelijk in films. Je kunt beter ruim op voorhand nagaan wat je aan kan trekken, en checken of alles netjes en niet al te verkreukeld is (o nee, op dat perfecte bloesje zit nog een vlek van de vorige keer, bummer..). Doe er bubbeltje en een fijn muziekje bij, en je ziet er straks beeldig uit. 

 

2. Laat die combinatie

Maak het jezelf niet moeilijk met combinatie-stress. Dingen hoeven niet per se bij mekaar te passen, wel moeten ze bij je humeur passen. Er zijn geen regels voor outfits die werken, vaak is een match gewoon toeval, of staat iets goed omdat je er relaxed over bent. If not: donker bij licht is vaak een goede optie, of vastbesloten kiezen voor je lievelingskledingstuk, ook al is het niet het juiste seizoen, helpt ook een handje. 

 

3. Riem

Ik was nooit een fan van de riem tot ik het toch een keer uitprobeerde. Met een riem in een contrasterende kleur - een lichte op een donker pak bijvoorbeeld, of een zachte op een wat fellere kleur - kom je al een heel eind. Met een beetje geluk is die riem qua pimpen al meer dan genoeg.  

 

4. Je eigen vintage

Diep eens iets op uit de archeologische grondlagen van je kast en draag het alsof het je favoriete kledingstuk is. Ongetwijfeld heb je mooie kleren die al jaren op de plank zijn blijven liggen, maar waar eigenlijk niks mis mee is. Geef die trui of rok weer een kans, wellicht staat hij nog altijd geweldig en heb je er weer een mogelijkheid bij. 

 

5. Draag elke dag iets anders

Kleren worden sleur wanneer je elke dag hetzelfde draagt. Ik ga uit van het idee dat ik zo min mogelijk kleren in de kast laat hangen. Het zet me aan om creatief met mijn garderobe om te gaan, en er komen als vanzelf goeie outfits van.

 

6. Tasjes & sjaals

Overdaad schaadt, maar een paar met zorg gekozen accessoires zijn super handig. Met één enkele goeie sjaal of tas kan je van de meest bescheiden outfit een showstopper maken. Het kost nauwelijks moeite, en bovendien kan je tasjes en sjaals vaak jaren bewaren zonder dat ze gaan slobberen of slijten. Een beetje aandacht bij het opbergen volstaat al, en uit de mode raken ze eigenlijk nooit. 

 

7.  Details

Ik ben dol op details die je haast niet ziet, kleine juwelen, prints aan de binnenkant van mijn kleren, sokken met tekeningen of kleuren die onzichtbaar zijn tot ik ga zitten. Dergelijke details hebben niet zoveel effect op je look, maar ze maken het hele gebeuren met passen en matchen wel een stuk fijner. En dat zie je natuurlijk, aan de relaxte draagster. 

 

8. Je beste vriend

...ben je in dit soort kwesties zelf. Vergeet regeltjes en ga uit van de essentie: waar heb jij vandaag zin in? Is dat toevallig die khaki legerbroek uit de nineties? Dan ga jij voor die khaki legerbroek uit de nineties. Durf te doen wat je graag wil en de dag is van jou. 

 

x Els 

 

Skin stories - wat je kan doen bij een onrustige huid

 

Huid is complexe materie. Ze gloeit, koelt af, rimpelt, rekt, bruint, verbleekt, beschermt en heeft ook een beetje bescherming nodig. Als eigenaar van een supergevoelige huid heb ik intussen een paar methodes gevonden die nuttig zijn gebleken. Spectaculair zijn ze niet, en klassieke potjes-tips heb ik ook echt niet. Wat werkt en niet werkt, is bovendien voor iedereen anders. Maar bij mij leverden deze maatregelen en tips een rustiger huid op. Ik zet ze even onder elkaar. 

 

1. Geen synthetische stofjes

Ik draag geen synthetische kleren, geen glanzende satijnen bloesjes, geen nylons, geen polyester broeken, geen of zo min mogelijk rokken of jurken met synthetische voering. Vroeger kreeg ik er uitslag van, inmiddels niet meer, maar ik heb hoe dan ook de indruk dat ik mijn huid teveel belast met synthetische stofjes. De laatste jaren kwamen er materialen bij die minder bekend klinken maar ook goed zijn voor het milieu en je huid, zoals Tencel of lyocell bijvoorbeeld, wat gemaakt is van eucalyptushout. 

 

2. Katoen, linnen, zijde en merinowol zijn altijd goed

Met deze ademende materialen heb ik nooit een probleem. Gewone wol is tricky. Broeken en rokken in wol (als stof, geen knitwear) kriebelen vaak toch te veel, zodat ik ze maar kort aan kan. Kasjmier is superzacht en heerlijk warm, maar ik kan zulke truien niet per definitie dragen, omdat ze toch nog te 'harig' zijn. Mohair en angora zijn een absolute no-go (angora is ook niet diervriendelijk, getuige de afschuwelijke verslagen over angorakoijnen die levend gevild worden). Als het echt koud is draag ik een katoenen t-shirt of zijden top onder mijn trui. In mijn shop zijn biokatoenen t-shirts met lange mouwen te koop die heel dun en ademend zijn, en die je gemakkelijk onder iets anders kan dragen. 

 

3. Olie

Een paar druppels zoete amandelolie (of jojoba-, calendula-, argan- of avocado-olie) in je bad werken uitstekend. Ik heb een parfumallergie, dus gaan er geen geparfumeerde spulletjes mee in bad. Badschuim of douchegel gebruik ik nooit. Ik koop gewone flesjes olie in de biowinkel, geen producten van cosmetische merken. Make-up haal ik weg met wat lauw water en een druppeltje teunisbloemolie, werkt perfect. Smeren met olie doe ik niet, olie gebruiken in de keuken des te meer. Olijfolie, avocado-olie en sesamolie staan dagelijks op het menu. 

 

4. Zeezout

Als ik last heb van een geïrriteerde huid gooi ik een paar handjes zuiver zeezout in bad. Je kunt het grof of fijn kopen, het fijne spul lost sneller op. Het idee is dat je badwater ongeveer zo zout is als traanvocht of zeewater, wat erg goed is voor de huid. Iets toevoegen of afspoelen hoeft niet. Insmeren met crème na een olie- of zeezoutbad doe ik nooit. Met één bad is het probleem echter niet opgelost, je moet het een paar keer herhalen. 

 

5. Brandnetelthee en groene thee

Kan helpen tegen een onrustige huid, ik drink er in elk geval regelmatig van. Brandnetelthee werd me ooit aangeraden door een dermatoloog met belangstelling voor andere, minder drastische methodes. Ik vond het drankje toen erg heilzaam en drink het nog steeds. Groene thee is dan weer ietsje zachter van smaak. 

 

6. Toch smeren?

Na ontzettend lang gissen en missen heb ik twee (ja, slechts twee) producten die niet irriteren en toch helpen: Clinique after sun rescue balm (ook in de winter) en homeoplasmine, een zalfje tegen huidirritaties uit de apotheek. Tal van spulletjes en potjes zonder parfum irriteren niet maar doen verder ook niet zo veel, dus heel erg nodig heb ik ze niet. Ik ga ervan uit dat je huid die smeerseltjes helemaal niet nodig heeft, en dat je er maar beter een beetje mee kan uitkijken. 

 

7. Opgelet met waspoeder, detergent en kuisproducten

Waspoeders en wasverzachters kunnen behoorlijk schadelijk zijn. Deeltjes ervan blijven achter in je kleren en kunnen de huid irriteren. Van de geur van tal van klassieke wasproducten krijg ik vaak ademhalingsmoeilijkheden, wat alvast niet pleit voor hun gunstige werking... Jaren geleden al ben ik daarom overgeschakeld op biomerken zonder parfum. Ook tal van kuisproducten zijn een ramp voor je luchtwegen, handen en huid. Als je erbij stilstaat hoeveel spul je gebruikt, en hoe intens je al die producten inademt en op je handen en huid krijgt, kom je tot een verbazingwekkende slotsom. Ik maakte ooit komaf met alle 'gewone' spullen als allesreinigers, kalkreinigers, badkamerreiniger, keukenreiniger, ontvetters in allerlei geuren en kleuren, wc-eend, blokjes, ruitensprays en andere dingen, en gebruik alleen nog azijn (perfect tegen vet en kalk) en bruine zeep, ongelooflijk ouderwets maar net zo goed. 

 

x Els 

 

Skin stories - wanneer minder meer is

 

Een blog over stijl en huid is geen blog zonder een foto van jezelf. Maar dat wordt nog wel een ding, want tot hier toe bestaat er nauwelijks een foto waar ik gewoon, kalmpjes in de lens kijk. Ik zocht me uren te pletter in allerlei bestanden en vond mezelf alleen terug als stipje in de verte. Of als fotograaf, natuurlijk. Tijd voor een ommezwaai.

 

Make-up is een hulp. Al kan ik me met mijn soort huid maar een heel klein make-uptasje veroorloven. Ik heb een matte lipstick van het biomerk Avril en een wenkbrauwpotlood voor mijn ongehoorzame brows. Omdat ik van gewone mascara's steeds geïrriteerde ogen krijg, gebruik ik een superouderwetse, zogenaamde cake mascara, met een kleurblokje en een borsteltje. Werkt goed, ik heb al maanden geen prikkende ogen meer. Foundation gebruikte ik vroeger soms, maar omdat ik er steeds een droge huid van kreeg, ben ik er maar mee gestopt. Voor mij is less dus more, wanneer het aankomt op cosmetica en crèmes. 

 

Vele jaren geleden had ik last van een vreemde huiduitslag. Geen enkele doktor of dermatoloog vond een verklaring, laat staan een oplossing. Ik bleef maar rondlopen met dezelfde lichtrode vlekken op mijn armen en benen. Ik probeerde een honderdtal zalfjes en crèmes, zonder succes. Ging bij een tiental specialisten langs. Nop. Vermeed zwembaden en stranden. Vermeed zon, nylonkousen en situaties waaraan blote armen en benen te pas kwamen. Uiteindelijk verloor ik mijn geloof in de farmaceutische en cosmetische zalvenindustrie. Want tja, niets hielp. Een tijdlang beperkte ik me tot tandpasta, shampoo en een stuk glycerinezeep van de Bodyshop waar ik wonderwel tegen kon. Lukte perfect, al heb ik intussen toch weer een paar potjes uit het aanbod gepeuterd (maar het zijn er niet veel).

 

Uiteindelijk raakte ik alsnog van de uitslag af. Ik gooide een heleboel spullen weg en beperkte me tot een paar ongeparfumeerde crèmes (2 in totaal) voor noodgevallen. Ik nam maatregelen die de gezondheid van mijn huid leken te garanderen en die ertoe hebben geleid dat ik zelden nog ergens last van heb. In mijn volgende blogpost maak ik een lijstje van dingen, maatregelen en gewoontes die nuttig bleken. Maar het is geen gewoon lijstje, en heel beknopt is het ook al niet. Tot snel, 

 

x Els 

 

Soft stories - spiegelbeeld

 

Deze foto is een van mijn absolute favorieten. Ik maakte hem in de winkel van Filippa K in Brussel. Onze jongste dochter deed een dansje in de spiegel tegenover het geweldige blauw van de ruimte met de plant. Ik heb toen niks gekocht. Ik koop graag iets, maar echt alleen als ik rustig kan kiezen, passen, en als het plaatje klopt. Bij twijfel wandel ik weg. Er zijn verschillende soorten twijfel, by the way, gaande van 'hm toch eerder niet' tot diepe, fundamentele ontzetting. Kleren, het zijn eigenlijk hele rare dingen. 

 

Vroeger werkte ik wel eens in een kleerwinkel (een mooie, die intussen niet meer bestaat). Afgezien van het feit dat je als winkeljuffrouw nooit mag zitten - hel, dat is zo lastig - vond ik het een heerlijke job. Het viel me echter op dat voor veel mensen winkelen iets verschrikkelijks is. Die spiegel is een aanzienlijke spelbreker. Sommigen houden niet van wat ze zien, vaak ligt het gewoon aan de kleren. Als verkoopster moest ik regelmatig mensen troosten. 

 

Een spiegel vergt een zekere onverschrokkenheid. Je moet erin durven kijken met inzicht in hoe de wereld werkt. Vanaf onze kinderjaren horen we allerlei dingen over gezichten en lichamen. Dingen die ons tien, twintig jaar later vreselijk doen twijfelen. We willen voldoen aan een idee dat ons kwetst. Heel gek is dat. Wat we niet moeten doen is onszelf veranderen. We moeten het idee veranderen. 

 

Kijk, het ideaal van 1,80m, 50 kg. weelderig lang haar en passend met alles is volslagen belachelijk. Tof voor degenen die aan dit beeld beantwoorden, maar dan nog is het grotendeels een waanidee. Het hele schoonheidsideaal is eigenlijk een waanidee. Het is fictie, bedacht door vrouwenhaters die slechtzittende bh's en botox willen verkopen. Koelbloedigheid is vereist om hier nee tegen te zeggen. Wat je in de spiegel ziet is goed en mooi. Elk lichaam is goed en mooi. De rest is nonsens. 

 

Ik praatte ooit met de Franse kunstenares Orlan, die zich in haar artistieke carrière met plastische chirurgie had laten ombouwen tot 'de mooiste vrouw ter wereld'. Ze had uit de schilderkunst de allerbeste neus, mond en ogen geselecteerd, en die vervolgens chirurgisch laten aanbrengen. Toen ik haar sprak, had ze het door de botox moeilijk om haar woorden iets expressiefs mee te geven. Ik vond haar mooi, maar eigenlijk vooral door haar inzichten en opvattingen. Ze liet me pas echt versteld staan toen ik haar vroeg wat ze van schoonheid vond. 

 

'Volstrekt niet interessant,' zei ze. 'Schoonheid is een idee dat ons wordt aangepraat door een bepaalde maatschappelijke klasse, door de elite, die ons zijn wil oplegt'. Ze vond het hele idee wrang en fnuikend voor de zelfwaarde van vrouwen. Denk je eens in: wie wil er eigenlijk dat jij superslank bent, dat je geen heupen en geen buik hebt, geen wallen, geen blosje, en dat je hot op instagram bent? 

 

Nooit gedacht dat iemand die haar hele artistieke carrière aan het vrouwelijke schoonheidsideaal had gewijd, dit standpunt zou kiezen. Het leek zo tegenstrijdig, maar overtuigend was het in ieder geval. In één klap was ik voor altijd genezen van alle negativiteit die ons vrouwen (en mannen) wordt aangepraat. Het beeld dat de spiegel ons laat zien is heel complex. Tevreden zijn met wat je ziet is ook heel complex. Maar bedenk dat ons al snel verteld wordt dat we niet tevreden kunnen zijn. Wat natuurlijk nonsens is. Je bent gewoon blij met wat je ziet, je begrijpt hoe het allemaal werkt, en daarmee is de kous af. 

 

x Els 

 

Soft stories - onze liefdes

 

Inmiddels bestaat Winterblossom ruim een half jaar. (Aanvankelijk hadden we een naam en een website maar nog geen plan, dat was heerlijk surrealistisch). Van meet af aan was het duidelijk dat Winterblossom duurzaam zou zijn. Nog voor we wisten welke weg we op zouden gaan, wisten we dat we een milieuvriendelijk label wilden. Dat past gewoon bij ons. En het is, gezien de huidige toestand, een logische keuze. We houden ook ontzettend van mooie, zachte, coole kleren. De optelsom (mooizachtcool + ecofriendly) was relatief snel gemaakt. 

 

Overigens is het verleidelijk om stukken in huis te halen die toch niet van biokatoen zijn gemaakt. Doorgaans zijn er meer opties. Je kunt veel meer kleuren kiezen, meer texturen, meer soorten, en de prijs is ook lager. Maar een beetje discipline kan geen kwaad. Wie duurzaam wil, moet dat kleine extra mijltje gaan. Een beetje meer zoeken, speuren, navragen. Het vergt wat tijd, maar het is goed te doen. We houden immers van een gezonde planeet, gezonde kinderen en onze gezonde zelf. Dus dan breken we dat lansje toch? 

 

We houden ook erg veel van dieren. Daarom hebben we vlees en vis uit ons menu geschrapt - niet heel plots overigens, dat ging geleidelijk en zelfs tamelijk moeiteloos. Het exploiteren van dieren op industriële schaal is ook zoiets... Op mijn weg naar het vegan eten gaven dierentransporten de doorslag. Die kalfjes die nog net door de spleten van de vrachtwagen konden kijken, brrr, vreselijk. Maar het ging over mode en duurzaamheid, toch? Of haakt alles een beetje op elkaar in? 

 

Want...

 

De mode-industrie, moet het nog herhaald, is buitengewoon vervuilend. Aan het produceren van stoffen en kleren komen tonnen pesticiden, kleurstoffen, heel veel water en verschillende scheikundige processen te pas, en daar worden nog steeds weinig vraagtekens bij gezet. Door de consument, maar ook door de merken zelf. Er gaat gi-gan-tisch veel textiel de wereld rond. Onze kleren worden aan de andere kant van de wereld gemaakt - al dan niet door kinderen, vaak in belabberde omstandigheden - en dan naar onze winkelstraten verscheept. Dit hele fast fashion proces levert een angstwekkende optelsom op van vervuiling, overconsumptie, kinderarbeid, en afval. 

 

Volgens de cijfers dragen we het grootste deel van de tijd maar 20% van onze kleren. Onze kasten hangen vol, maar we pikken er maar heel weinig uit. Vintage, of pre-loved, of pre-owned (of tweedehandse) kleren brengen uitkomst. Sommige ontwerpers maken al nieuwe kleren van oude. Fantastisch. Maar je kan ook zelf een poging doen, door terug in je kleerkast te duiken en vergeten schatten op te graven. Draag ze eens, samen met je nieuwe kleren. Wij deden het ook, en het resultaat was geweldig. 

 

x Pink & Els 

 

Soft stories - je kleren en jij

 

Kleren zijn een verlengstuk van jezelf, las ik. Daar valt niet zo erg veel tegenin te brengen. Al hangt de manier van jezelf verlengen natuurlijk wel af van je beschikbare budget. Met een ruim budget kan je jezelf heel chic verlengen. Met een bescheiden budget niet zo. Maar verder is de verlengstuktheorie heel interessant. Wie ben jij en hoe zie je dat aan je vestimentaire keuzes? 

 

Wie ben ik en hoe zie je dat aan mijn kleren? Daar kan ik nu echt niet beknopt over zijn. Kleren van mensen zijn een verhaal op zich. Een broek is emotie, een paar schoenen liefde, een bh conformisme of feminisme, een hemdje avontuur, of gegiechel, of pijn. Soms zit er een diepe geschiedenis in een jas, die je dan wegdoet, of juist niet. 

 

Ik vind het geweldig wanneer mensen, mannen en vrouwen, hun eigen stijl hebben, wat die ook is. Zelf ben ik langzaam maar zeker van het predikaat 'sexy' afgestapt. Vroeger was ik het idee niet per se slecht gezind. Ik had een pak korte rokjes, zwierige jurken en hoge hakken. Intussen draag ik meer kleren die om andere reden interessant zijn. Ik laat liever een ander soort elegantie zien, en of die nu 'vrouwelijk' dan wel 'sexy' is, kan me echt niet boeien. 

 

Complexiteit. En... we hebben ook kartonnen zakjes en doosjes die gerecycleerd én recycleerbaar zijn. Met Winterblossom gemberpot stempel. Goed voor het milieu, want daar zijn wij dan weer een verlengstuk van. 

 

x Pink x Els 

 

Soft stories - your own kind of wrong

 

There's this thin line between right and wrong, and really, sometimes that's the best part of it. When I look around, in the street or wherever I get, or check dress codes by actrices in films and on tv, I always love the ones who are just a little bit out of style. You know, the ones who are wearing a slightly unflattering coat, or an amazing dress in a color that's just not doing it.   

 

I absolutely adore people who have found their own kind of wrong - not necessarily completely wrong but just a bit. There's nothing worse than having it all right, or looking like you just left the store, wearing all that brand new stuff.  

 

No. You have to add something, or leave something out. There's much fun in being careless every now and then, and not bother about the way things look. In doing so, you might find a great outfit, for having tried something new without thinking too much about it.

Just try it, it'll be worth it.  

 

x Pink Winterblossom  

Soft stories - invisibility cloak

 

Een kledingstuk is niet alleen een fysiek gegeven, het is ook een idee. We kopen en dragen allen ideeën, en die passen al dan niet bij het idee van onszelf. 

Ik heb het met niet onaardig wat kleren, jurken met patronen, grote sjaals, zware bottines, bloesjes met bloemetjes. Zodra ik ze aantrek, nemen ze het over. Ik word één en al sjaal, decoratie of schoen, en wat nog rest van mezelf gaat langzaam in rook op. 

 

Meestal weet ik in de winkel al dat het noppes is, maar toch koop ik soms een verdwijnjurk. Nu en dan draag ik er zelfs eentje, stilletjes hopend dat alleen ik het probleem opmerk.

Op zich is het wel grappig natuurlijk, zo'n invisibility cloak, maar op termijn is het een luizige investering. Het kledingstuk deugt niet, en vroeg of laat moet je het toegeven. 

 

Gaandeweg kreeg ik de indruk dat mijn vestimentaire blunders zich altijd in dezelfde sfeer bevonden. Ik hou veel van kleur en bijzondere prints maar...in werkelijkheid draag ik liever iets dat rustiger oogt. 

Dat weet ik nu dus, en de blunders zijn stilaan de wereld uit. Kijk (naar je verdwijnkleren) en leer, het zal vrucht afwerpen...

 

liefs, x Pink Winterblossom 

Soft stories - matchen of schuren?

 

Kleren zijn leuk, maar combineren is dat soms minder. Bij die donkere rok vind je geen leuke trui, dat velvet bloesje blijft ongedragen in de kast, en om de een of andere reden past die geweldige trenchcoat nergens bij, en hang je 'm dus elke keer weer terug. Vaak ben je geneigd kleuren te doen matchen, of op zoek te gaan naar passende lengtes, zoals een kort truitje op een high waisted broek. Maar op die manier blijven kleren soms ongebruikt. Pogingen om dingen bij elkaar te zoeken lopen op niets uit, en ook in winkels vind je uiteindelijk niets dat echt bij een kledingstuk past. Jammer. Maar niet onoverkomelijk.

 

Eenvoud siert, en dat is met kleren al niet minder. Ik hou veel van mixen met pretentieloze kleren, een goeie jeans met een simpel T-shirt, een zijden rok met een franjeloos zwart truitje, een opvallend jasje met een oude spijkerboek. Eén bijzonder en één casual stuk, het levert vrijwel altijd een goeie match op, en je ziet er nooit uit alsof je uren voor de spiegel hebt gestaan. In de winter kom je al een heel eind met een vierkante trui in een licht maar degelijk materiaal, in de zomer kan je zowat alles aan met een wit, grijs, of zwart T-shirt erbij. 

 

En soms - wat ik eigenlijk het leukste vind - moet je gewoon met opzet een beetje schuren. Gewoon omdat dat matchen eigenlijk niet per se hoeft, en je weleens bij fantastische combinaties uitkomt wanneer je juist géén moeite doet. Moeiteloosheid is een geweldig concept, en meer dan eens vind je daar wat je al zo lang zocht.

 

x Pink Winterblossom

Soft stories - purple

 

This morning I saw a woman on a bike, all dressed in purple. She was wearing a long purple skirt (yes, on her bike), a lilac coat and a mauve hat. I absolutely loved it. It was a cold and rainy morning, but that didn't seem to bother her. She made this drowsy  weekday into a purple rain day. 

 

I also noticed a woman wearing pale blue eye shadow above and under her eyes. It was far too much make up and the opposite of subtle, but somehow the idea was pretty good. 

 

I must defend the idea of wilfulness. Style is about what you love, without compromising. It might seem easy to know what you love, but really, it's not. So if you do, show it, it's beautiful.  

 

x Pink Winterblossom

Soft stories - skin

 

Dear friends,

 

we think our skin is very precious to us. We need it all te time, we depend on its wellbeing, we love touch. As a style lover (or like many women, a lover of clothes in all shapes and dimensions) I've always had trouble finding clothes that were soft and comfortable enough for my super allergic type of skin. Yes, every now and then I'm red in the face (perfume allergy), red on the arms, chest and legs (can't wear wool or most synthetic fabrics) or red in the eyes (caused by mohair)... All this trouble makes my skin very sensitive, and that's why I'm always looking for clothes that are easy and soft to wear.  

 

Considering the issue and thinking about it is an other option. We decided to come up with a Soft Collection: a set of tees, sweaters and trousers made from organic cotton and super nice to wear. There's more to come but it will all be soft. Hm, wait and see.

 

X Pink Winterblossom